تمام مشاهده و معاينه و مكاشفه براى او متحقق مىگردد، و انوار حقيقيّه گاهى بر او ظاهر مىشود و گاهى مختفى مىگردد، تا آنكه او متمكّن گردد و از تلوين خلاص شود و سكينه روحيّه و طمأنينه الهيّه بر او نازل گردد، و ورود آن بوارق و احوال براى او ملكه شود، پس داخل در عوالم جبروت مىگردد و عقول مجرّده و انوار قاهره و مدبّرات كلّيّه از ملائكه مقرّبين و مهيّمين در جمال ربّ العالمين را مشاهده مىكند، انوار ايشان متحقق مىگردد، پس انوار سلطان احديّت و سواطع عظمت و كبرياى الهيّت براى او ظاهر مىگردد، و آن را هباء منثورا مىگرداند. و در آنجا جبال انيّتش مندك مىگردد، و تعيّنش متلاشى، و وجودش مضمحل مىگردد. و اين است مقام فنا و محو و نهايت سفر اوّل سالكين.

چارق و پاتا به لايق مر تو را است آفتابى را چنين ها كى روا استدوستى بيخرد خود دشمنى است حق تعالى از چنين خدمت غنى استبا كه مى گويى تو اين با عم و خالجسم و حاجت در صفات ذوالجلالشير او نوشد كه در نشو و نماست چارق او پوشد كه او محتاج پاستگر تو مردى را بخوانى فاطمه گر چه يك جنسند مرد و زن همهقصد خون تو كند تا ممكن استگر چه خوش خوى و حليم و ساكن استفاطمه مدح است در حق زنانمرد را گويى بود زخم سناندست و پا در حق ما استايش استدر حق پاكى حق آلايش استلم يلد لم يولد او را لايق استوالد و مولود را او خالق استهر چه جسم آمد ولادت وصف اوستهر چه مولود است او زين سوى جو است

به مثل امواج دريا تطورات شئون و شكلهاى آب دريايند , هر موجى آب متشأن به شكن و حدى است , و اين امواج را استقلال وجودى نيست , و اگر چه هيچيك دريا نيست , ولى از دريا جدا نيست , ذات آب با شكن خاصى موجى است و اين موج يكى از اسماء است , و موجى ديگر اسمى ديگر است . و چون بخواهيم براى اين اسماى شئونى دريا الفاظى به اقتضاى خواص آب در اين مظاهر , و به حسب غلبه وصفى از اوصاف آن وضع كنيم اين الفاظ موضوعه اسماى آن اسماى شئونى هستند , يعنى اسماى اسمايند .

شفاعت مؤمن به اندازه عمل اوست.

شرافتمندانه ترين مرگ ، شهادت است .

درین آیت بندگان خود را در رفتن راه دین منازل روشن مینماید و آن گه ایشان را بلطف خود در آن روش میستاید و برحمت خود مزد عظیم و ثواب کریم میدهد، خود راه مینماید و خود بر روش میدارد و آن گه بنده را در آن میستاید. اینت کرم و لطافت! اینت رحمت و رأفت!

گر تو بگشایى زباطن دیده ای
زود یابى سرمه اى بگزیده اى
غیب را ابرى وآبى دیگر است
آسمان و آفتابى دیگر است
ناید آن الاّ که برخاصان پدید

باقیان (فى لبس من خلق جدید)

قوه فكر چون مشغول شود به امور روحانى و روى به معارف حقيقى آرد. او شجره مباركه است؛ زيرا همچنان كه درخت را شاخه است، فكر را نيز شاخه هاست كه به واسطه آن به نور يقين رسند؛ چنان كه در قرآن آمد: «الَّذِي جَعَلَ لَكُم مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارا» (يس: ۸۰). الشجره، فكرت است و سبزى او آن است كه مطلع شود بر طريق نظر و باز گشتن به عالم قدس.